„Luminaria”

„Pijąc wodę z sadzawki, zrozumiałem, że moje życie dokonało się. Oto mój dom…” – Mieszkaniec yggdrazaura

W całym wielkim świecie występuje wiele cudów, ale niewiele równać się może z momentem pierwszego spotkania z wędrującym po dziczy yggdrazaurem. Wywodzą się one wprost z legend i baśni, niektórzy twierdzą nawet, że są bóstwami. Pomimo to, niewiele wiadomo o prawdziwej naturze i pochodzeniu tych starożytnych stworzeń.

Natura

Yggdrazaury to ogromne, podobne do dinozaurów istoty. Z anatomicznego punktu widzenia, są podobne do brontozaura i diplodoka, lecz wyższe od nich. Na głowie znajduje się charakterystyczny, świecący grzebień. Świecąc, tworzy określony wzór, unikalny dla każdego osobnika. Według teorii badaczy, jest to sygnał, dzięki któremu mają rozpoznawać się wzajemnie, nawet z dużych odległości.

Z racji ich olbrzymich rozmiarów, na grzbiecie yggdrazaura występuje cały ekosystem. Na młodych, nie mierzących nigdy mniej niż 40 metrów wysokości, rośnie jedynie parę drzew, lecz dorosłe osobniki, zazwyczaj mierzące 200 metrów, noszą cały las.

Yggdrazaury to łagodne stworzenia. Pozostają one w ciągłym ruchu, nigdy nie zatrzymując się w swej ślamazarnej podróży, ale dziennie pokonują nie więcej niż półtora kilometra. Poruszają się podobnie do słoni, unosząc jedną nogę naraz, aby zachować równowagę.

Yggdrazaur, gdy czuje się zagrożony, porusza się zgoła szybko, czyniąc przy tym szkody na skalę klęski żywiołowej. Jako że jest to niezwykle rzadkie wydarzenie, jedynie kilka takich przypadków zachowało się w pamięci ludzi, w tym ostatni raz około siedmiuset lat temu. Na szczęście stworzenia te unikają gęsto zasiedlonych terenów, lecz zdarza im się zniszczyć zabudowania znajdujące się na odludziu.

W związku ze swoją spokojną naturą i przyjaznym środowiskiem na grzbietach, yggdrazaury przyciągają humanoidów, którzy to osiedlają się nań, zakładając wioski czy nawet miasteczka. (Patrz Ludzkie osady)

 

Życie

Nieodkrytym pozostaje sposób, w jaki yggdrazaury utrzymują swą niesamowitą masę, gdyż nie ma świecie tyle jedzenia, aby je zaspokoić. Wierzenia mówią, że „jedzą gwiazdy”, a ich ścieżki wiodą zawsze do następnego jadalnego ciała niebieskiego.

Według badaczy, grzbiet yggdrazaura stanowi idealne, bardzo żyzne podłoże dla roślin. Na ich ciałach znajdują się także sadzawki oraz liczne strumienie między nimi, które umożliwiają płynowi, który zdaje się pochodzić od samych gigantów, przemieszczanie się. To właśnie połączenie żyznej gleby i obecność wody umożliwiają istnienie całych ekosystemów na grzebietach stworzeń.

 

Według obserwacji, yggdrazaur odżywia się, wykorzystując żyjącą na nim florę i faunę. Produkowane w procesie fotosyntezy składniki są w części pobierane przez gospodarza. Podobnie dzieje się ze zwierzętami, których ciała w procesie rozkładu dosłownie w całości oddają się yggdrazaurowi. Zjawisko to zaobserwowali osadnicy, gdy okazało się, że już w ciągu paru dni od pochówku, ciała zmarłych znikają. Badacze wskazują, że właściwe byłoby określenie yggdrazaura mianem pasożyta, lecz pogląd ten jest w całości odrzucany przez czcicieli tych wielkich stworzeń.

Inna teoria głosi, że stworzenie to pozyskuje życiową siłę z ziemi poprzez łapy. Dowodem ma być fakt, że w miejscu, w którym stąpnął yggdrazaur nie ma żadnych śladów roślin, co więcej, ziemia pozostaje jałowa jeszcze przez wiele lat.

 

 

Ludzkie osady

Od zarania dziejów, na grzbietach yggdrazaurów pojawiają się osady, zazwyczaj ludzkie, ale istnieją wyjątki od tej reguły.

Życie w takiej osadzie jest proste- pracuj, aby mieć co jeść. W związku z ograniczoną przestrzenią wszyscy muszą jak najlepiej wykorzystać swój czas i umiejętności, aby przetrwać. Większość uprawia ziemię, która jest żyzna, lecz muszą wykorzystywać zaawansowane, usytuowane pionowo uprawy, aby jak najlepiej wykorzystać miejsce na grzbiecie stworzenia. Niektórzy polują na liczne zwierzęta żyjące na yggdrazaurze, a znajdujący się wśród łowców łucznicy za cel obrali sobie przelatujące w pobliżu ptaki i latające dinozaury.
Zamieszkanie w takiej osadzie wiąże się bez wątpienia z życiem w odosobnieniu, w odcięciu od konfliktów zewnętrznego świata. Niepowtarzalne połączenie koczowniczego i osiadłego trybu życia pozwala czerpać korzyści z obu tych sposobów. Najczęściej mieszkańcy jednego yggdrazaura popadają w konflikty z osadnikami z innego, przywojąc odwieczne spory czy też wierzenia w celu usprawiedliwienia walki. Każda z osad ma inny system rządów- mogą nie mieć lidera i wspólnie stanowić o wszystkim, wybierać przywódcę spośród mieszkańców (najczęściej kapłana lokalnego systemu wierzeń) lub rozwinąć cały system hierarchiczny, powołując do życia szlachtę, która stoi na czele osady. Większość osad jest niezależna.

Pośród osad znajdują się i takie bardziej chętne do walki. Siły obronne tych chodzących miast to najczęściej jeźdźcy dinozaurów- specjalnie wyszkoleni wojownicy. Kiedy jedna z osad napada na inną, ich celem jest zabicie wszystkich bądź sprawienie, że uciekną ze swojego yggdrazaura. Po tym, zwycięzcy przejmują gospodarza pokonanych bądź puszczają go wolno. Największym upokorzeniem jest dla osadników konieczność wędrowania do momentu znalezienia ciężarnej samicy yggdrazaura. Po narodzinach opiekują się oni młodym stworzeniem, aby z czasem móc odbudować na jego grzbiecie swoją społeczność.

 

Prawda

Yggdrazaury stanowią idealne miejsce dla roślin, zwierząt, a także humanoidów. W zamian za możliwość życia nań, muszą one zapłacić mu swoją energię życiową. Rośliny robią to, oddając stworzeniu część produktów własnego procesu odżywiania, a zwierzęta i humanoidy- zostając pochowanymi na jego grzbiecie.

Nie jest to jednak dziełem przypadku czy świadomym działaniem wymeinionych istot. Powoduje to woda zawierająca substancę psychoaktywną, która uzależnia. Sprawia ona również, że ludzie stają się szczęśliwi i czczą yggdrazaura. Okazuje się więc, że zamieszkujące te stworzenia populacje są w rzeczywistości więźniami, choć ze świetnymi warunkami. Oddziaływanie wody spowodowało powstanie wszystkich religii, których najważniejszym elementem jest yggdrazaur. Woda pochodząca jednego osobnika różni się od tej z innego, uzależnia jedynie od konkretnego osobnika, nic więc dziwnego, że między mieszkańcami różnych wędrujących osad wybuchają niekończące się konflikty. Dodatkowo, woda z innego niż jego własny yggdrazaur będzie miała dla danego osadnika okropny smak.

 

Luminaria – przykład

Osada ta znajduje się na grzbiecie dorosłego yggdrazaura i ma około 150 mieszkańców (w większości są to ludzie). Toczą oni spokojne życie uprawiając ziemię, polując, obcując z naturą. Z nieznanego powodu, yggdrazaur, którego zamieszkują, trzyma się z dala od innych stworzeń swojego gatunku, podróżując samotnie na południe, co pozwoliło Luminarianom uniknąć konfliktów z podobnymi im osadami. Znajdują się tam 3 windy, dzięki którym mieszkańcy dostają się na ziemię, gdy muszą udać się do pobliskiego miasta czy wioski. Jako, że najgorszym losem, jaki potrafią sobie wyobrazić Luminarianie jest porzucenie yggdrazaura, ci którzy wyprawiają się poza grzbiet zwierzęcia są określani mianem odważnych, choć jest on na tyle wolny, że są w stanie odwiedzić miasto, sprzedać lub zakupić odpowiednie towary, pozostać tam na noc, a później wrócić pieszo.
Luminarianie czczą yggdrazaura na swój własny sposób, wyznając wiarę Drogi. Kapłan z osady śledzi ścieżki na mapach i spędza całe dnie starając się znaleźć wzór czy też wskazówki odnośnie tego, co jest prawdziwym celem stworzenia.

Luminaria jest rządzona przez lorda Ademestisa Gurinth, którego rodzina rządzi od siedmiu pokoleń , i będzie rządziła w osobie jego syna, Armina, w ósmym. Choć są szlachLuminaria is ruled by Lord Ademestis Gurinth. The lordship of his family goes back seven generations and shall be continued by his son, Armin Gurinth. Pomimo szlacheckiego pochodzenia, Gurinthowie pracują podobnie jak wszyscy mieszkańcy osady.

 

Najważniejsze informacje

Osada Luminaria znajduje się na grzbiecie yggdrazaura.

Teren: gleba jest żyzna, zielona, pełna życia. W związku z ograniczoną ilością miejsca, wszelkie budynki powstają blisko siebie. Duża ilość drzew sprawia, że Luminaria jest prawie w całości zacieniona.

Woda: przybysz próbujący wody na yggdrazaurze nazwałby ją świeżą i słodkawą. Po kilku dniach woda uzależnia i sprawia, że chce on oddawać cześć stworzeniu.

Dźwięki i zapachy: w powietrzu unosi się zapach roślin, świeżej ziemi i nawozu. Czuły nos wyczuje również słodki zapach pochodzący od samego yggdrazaura. Co około 10 minut wykonuje on krok, który sprawia, że cała osada drży.

Zarząd: rodzina Gurinth stanowi samozwańczą kastę rządzącą od siedmiu pokoleń. Osadnicy szanują ich, ponieważ mimo tego pracują podobnie jak ich „poddani”.

 

Ważne miejsca

  1. Święta sadzawka

Źródło wody pochodzącej wprost od yggdrazaura. Jest ona jedynym napojem pitym przez mieszkańców Luminarii, używa się jej również do podlewania upraw. W pobliżu świętej sadzwki roślinność rośnie szybciej i jest bardziej zielona.

  1. Kościół Drogi

Wielebny Hartke to jedyny duchowny w mieście, jest wielce poważaną osobą. Przygotowuje następcę do pełnienia funkcji duchowego przewodnika, gdyż, jak sam mówi, jego dni już się kończą. Przewodniczy ceremoniom, odbywającym się każdego dnia o zachodzie słońca, celebrującym kolejny dzień podążania Drogą.

  1. Schronisko

Ten budynek to w zasadzie jedno pomieszczenie z umieszczonymi tam posłaniami. Nowoprzybyli mieszkańcy, z racji braku miejsca na budowę nowych domów, zamieszkują właśnie w schronisku. Obecnie przebywa tam około 20 ludzi.

  1. Ratusz i gospoda

W ratuszu odbywają się wszystkie ważne wydarzenia świętowanie przez Luminarian. Pełni on również funkcje gospody, gdzie mieszkańcy spotykają się, aby napić się piwa zrobionego z wody pochodzącej ze świętej sadzawki. Choć niezbyt smaczne, jest ono jedynym dostępnym trunkiem. Gdy do Luminarii trafi jakiś podróżnik z beczułką wina czy piwa, wszyscy mieszkańcy dzielą się nowym napitkiem.

 

  1. Miejska stodoła

Farmerzy trzymają tam krowy, konie i owce, lecz w głównej mierze stodoła jest zamieszkana przez endemiczne stworzenia zwane glebozaurami. Te małe gady mogą żyć jedynie na yggdrazaurze, żywiąc się ziemią z grzbietu olbrzyma. Mieszkańcy hodują je dla mięsa i skór. Mówi się, że wychodzą prosto z ziemi, jako że nikt nigdy nie widział glebozaurów rozmnażających się.

  1. Windy

Ludzie używają ich, aby dostać się na ziemię bądź wciągnąć ludzi i towary. Wspinaczka po nodze yggdrazaura jest niebezpieczna i niewielu ludzi potrafi tego dokonać. Dzięki złożonemu systemowi bloczków i lin, windę musi obsługiwać jedynie dwoje ludzi.

  1. Twierdza Gurinth

Rodzina Gurinth zbudowała twierdzę dwa pokolenia temu jako hołd złożony tradycjom możnych, choć na szczycie grzbietu yggdrazauru nie jest ona zbyt pożyteczna. Mimo to, ludzie śpią spokojnie, wiedząc, że w razie poważnych kłopotów mają się gdzie schronić.

 

Tłumaczone w ramach projekty fanowskiego

Janek Górniak